• Lowlands: 4 dagen euforie, zon, regen en katers.

  • Inderdaad. De kater komt later. En die krabt je minstens tot vandaag in je gezicht.

    Dat hebben alle Lowlands-gangers gemerkt. Even geen bier en pizza als ontbijt. Een leven zonder chaos met bamboestokken en het constante gezoek naar MICHAEL! Stom. Geen zin in. Mweh. Dus speciaal voor alle thuisblijvers en dinsdagdippers: hier een lijstje met hoogtepunten.

    Anderson .Paak & The Free Nationals

    Wauw. Wat was dit vet. Deze alleskunner uit Los Angeles kreeg samen met zijn band de Bravo volledig op zijn hand. Het publiek ging los op de mix van funk, hiphop, rock, R&B en dance. Vooral zijn hit ‘Come Down’ kwam lekker binnen. Konden we maar terug.

    Broederliefde

    Na het optreden van Broederliefde was de toon voor de rest van de zaterdag gezet. Er is maar één woord nodig om de sfeer die de Rotterdammers creëerden te omschrijven: fissa!

    Damian Marley

    Het was fijn om even de tropische sfeer bij Damian Marley op te zoeken. Vooral nadat een wolkbreuk ons als verzopen kittens achterliet. Het begin van de zondagmiddag was zwaar. Na drie nachten rellen voel je je namelijk prima kut. Maar de laid back vibes van Bob Marley’s zoon kreeg het publiek zowaar weer op de been. Rastafari!  

    Muse

    Eén van de grootste headliners van Lowlands. En ondanks dat het geen súperspectaculair optreden was, was het gewoon wel heel vet. Alle bekende platen kwamen voorbij en de afgeladen Alpha ging los. Deze had je zeker niet mogen missen.  

    Kaytranada

    De zondagavond was al vroeg aan dankzij deze Canadese producer. Er kon sowieso gedanst worden. Eigenlijk kon je niet stil staan. De mix van R&B, hiphop en disco sloeg aan als een malle. Niet zo gek dat de India stampvol stond.

    Jack Garratt

    Live gitaar spelen, live toetsen, live drummen, live zingen. Jack Garratt doet er niet moeilijk over. Het klopte allemaal. En het werd met het nummer beter en beter. Volgend jaar hopelijk weer. Maar dan in een grotere tent.

    Joost van Bellen mét St. Paul

    Joost van Bellen draaide niet versus St. Paul maar mét. Dat moest erbij gezegd worden. Maar mijn god en hoe? Er hing duidelijk wat in de lucht. En dat kwam er tijdens de bijna vier uur durende set uit. Er is gehiphopt, gedanst, gemosht én er is gehuild. Het was fucking fantastisch.

    Eigenlijk was Lowlands 2016 in zijn geheel één groot hoogtepunt. Het is niet te doen om slechts een paar acts uit te lichten. Wij kunnen nu al niet meer wachten tot de volgende editie. Janken bij het idee hoe lang dat nog duurt. Maar goed. De WC’s zonder vieze ziektes op de bril en de douche zonder gebruikte condooms thuis bieden een schrale troost. Lowlands, tot volgend jaar! 

Gerelateerd