• Waarom liegen soms beter is dan de waarheid

  • Je hebt twee soorten leugens. Lieve leugens én leugens die bepalend zijn voor iemands leven. Wanneer doe je er goed aan? 

    Ik ging op zoek naar informatie over liegen. Toen stuitte ik op het volgende: bij een studie aan de University of Massachusetts lieten ze 242 studenten in 121 paren met elkaar kletsen. Dit lieten ze stiekem vastleggen met verborgen camera’s. Sneaky, ja. Maar wel handig. Wat bleek? 60 procent van de deelnemers loog! Met een gemiddelde van twee à drie leugens per gesprek. Wauw, prima veel. 

    Oké. Best wel een dingetje dus. Dit betekent namelijk hetvolgende: meer dan de helft van alle mensen die jij hebt ontmoet, liegt in de eerste tien minuten van een gesprek al drie keer tegen je. En dan vragen mannen zich af waarom vrouwens soms psycho zijn. Maar goed, dat terzijde. En nu beweer jij zeker, dat je aan de andere kant behoort. Jij hoort natuurlijk thuis in de ”ik lieg nooit!”-groep. Want waarom zou je binnen tien minuten over iets liegen? Dat doe je toch niet? Ik dacht precies hetzelfde. Maar uit onderzoek blijkt dat juíst die mensen die dat denken, liegen. Snap je ‘m nog? Je kan dus NIET inschatten wanneer je liegt. Ingewikkeld.

    Maar we liegen dus allemaal. Hoe slecht is dat dan eigenlijk? Als je het mij vraagt valt het allemaal wel mee.  Je hebt namelijk ook zoiets als ‘lief liegen.’ En dat maakte ik gisteren nog mee. Ik was samen met een vriendin aan het skaten in Den Haag. Ze had een sexy tanktop aan. Want de zon scheen. En dan doe je sexy. Het was warm. Én we skaten gewoon heel hard. Er liep een man voorbij, met z’n vrouw.  Hij zat vies naar m’n vriendin te lachen. Met een gezicht van: ‘hmm, lekker wijfie zeg.’ Mijn vriendin kon zich niet in bedwang houden en ging naar ‘m toe. ‘Hé, je bent met je vrouw. Gedraag je.’ De man schoot gelijk in de verdediging: ‘Ik keek gewoon naar wat voor rolschaatsen zij aan heeft!’ 

    Als zijn vrouw hem nu zou vragen: ‘vind je haar mooier dan ik?’ Dan zou hij niet zeggen: ‘Ja, véél knapper!’ Of nouja, het zou kunnen. Maar dan krijgt hij een week lang geen verwennerij in bed, waarschijnlijk. Hij zal dus lief zeggen: ‘Nee, tuurlijk vind ik haar niet mooier.’ Omdat hij haar niet wil kwetsen. Wat best logisch is in een relatie. Toch?

    Dit is een voorbeeld, maar zo zijn er nog 100 van dit soort kleine leugentjes. Op je werk. Als je baas iets vraagt bijvoorbeeld. Of gewoon random, tegen die cassière bij de Kruidvat. En je weet zelf denk ik ook wel wanneer een leugen kan. Want als ‘ie niet kan, krijg je opeens last van een geweten. En buikpijn enzo.

    Maar wat nou als een grotere leugen beter is voor iemand z’n geweten? Ik heb namenlijk een hele lieve mama. Ze is alleen een beetje manisch met een aantal dingen. Daarom kan ze de werkelijkheid nogal verdraaien. Op m’n 20e vertelde ze me ineens dat ik een halfzus heb. Best vaag. Mijn halfzus is opgegroeid met het idee dat mijn moeder, haar moeder is. En ik haar zus.

    Dus ik ben dit gaan onderzoeken. En wat blijkt? Ze heeft er dus over gelogen. Maar is dat erg? Mijn moeder heeft deze ‘feitelijke’ leugen zó erg als de waarheid gezien. Daarom weet ze niet beter. Zij denkt dat dit echt de waarheid is. M’n punt is: leuk voor mij dat ik ’t weer niet kon laten om achter de waarheid te komen. Maar wat verandert het? Als ik haar vertel dat ik haar familie niet ben, veroorzaak je dan niet nog meer ellende? En dat dus door de waarheid te vertellen…

    5

    We hechten super veel waarde aan de veronderstelling dat liegen niet goed is. Dat het niet mag. Er wordt zelfs gezegd dat het slecht voor je is. Relaties gaan erdoor kapot. Meten we soms niet gewoon te zwaar aan leugens? Je kan iemand soms heel veel ellende besparen door een leugentje te gebruiken. Wanneer ben je slecht? Als je iemand de ellende wilt besparen? Of wanneer je iemand kan breken door de waarheid te vertellen?

     

     

Gerelateerd